Hoe het begon

Natuurlijk ben ik, net als veel liefhebbers van de schaatssport begonnen op houtjes. Het Paterwolderse meer was de locatie waar ik mijn eerste schaatsstreken zetten. Dat dit later in mijn leven zo'n belangrijke plaats in zou nemen, was nog volledig onbekend. Na mijn diplomering als fysiotherapeut ben ik in Drachten gaan werken. Als sport deed ik aan badminton. Na een bezoek aan Thialf werd ik gegrepen door de schaatssport. Met de meeschrijflijsten op schoot keek ik naar de TV waarop Ard en Keesie de ene prijs na de andere haalden. Ook Atje Keulen Deelstra was een van mijn favorieten.Wat een prestatie, wereldkampioen op haar leeftijd. Prachtig gewoon. Ik wilde ook beter leren schaatsen.

Met mijn badminton-vriendin Sietske de Groot (nu lid van de Koninklijke Thialf Jury) werd ik in 1972 lid van  de Hardrijdersclub Heerenveen (HCH). Beginnen met de zomertraining, was het goede advies wat we kregen van Jeen van der Berg, onze eerste trainer. Nu weet ik, dat die dag van de eerste training een belangrijk deel van mijn leven zou gaan uitmaken.

Ik zal U vertellen wat er gebeurde!

Als beginnend recreatieschaatser ga je naar een eerste training van een goede hardrijclub. Een veldtraining. Dan komen daar aan, Sijtje van der Lende, Sippie Tiggelaar, Sophie Westenbroek, Hans van Helden, Eppie bleeker, Atje Keulen, Colin Coates en noem maar op. Alle toppers uit die tijd. Daar mag en moet jij, beginner dan mee trainen! Dood eng. Later heb ik vaak gezegd, "Wanneer ik geweten had, wie er aan die training mee zouden doen, had ik niet durven gaan"

Maar wat heb ik veel geleerd. Door al die goede voorbeelden ging ik hard vooruit en van trainer Jeen leerde ik de eerste fijne kneepjes van de schaatssport. Mijn eerste wedstrijd was een afvalwedstrijd (op schaatsen) en ik versloeg gelijk twee Australische schaatsters en won de 3e prijs. Na verhuizing naar Heerenveen werd het schaatsen ge´ntensiveerd en ik ging naast de langebaan wedstrijden ook marathons rijden. Op het NK in Eindhoven kwam ik tot de 6e plaats.

 

 

Na vele jaren trainerschap ben ik in 2000 nogmaals 3 jaar gaan trainen met als doel een keer wereldkampioen schaatsen bij de veteranen te worden.  Dat is gelukt in 2002 in Hamar.

Drie keer reed ik een elfstedentocht, waarvan die in 1985 en 1997 zijn beloont met het "kruisje".

In "hoe het verder ging" gaat het voornamelijk over mijn leven als trainer en opleider.